Home>>read Plotseling papa free online

Plotseling papa(61)

By:Rebecca Winters


Ze liep naar de telefoon en draaide het nummer van de roomservice. Ze bestelde een lunch en vroeg of die op haar kamer geserveerd kon worden. Sinds ze de vorige dag op het vliegtuig was gestapt, had ze al geen eetlust meer gehad. Maar nu het wonder was geschied en ze Alik had gevonden, rammelde ze van de honger.

Terwijl ze wachtte, waste ze Nicky en trok hem een schoon pakje aan. Zo te horen, had hij inmiddels ook trek in zijn volgende voeding.

De hemel zij dank bestond er kant en klare babyvoeding die ze zo vanuit een blikje in de fles kon doen. Nicky was zo’n zoete baby. Hij had er niet eens bezwaar tegen dat de melk op kamertemperatuur was.

Met de baby in haar arm ging ze op bed liggen en voedde hem. Hij was gezegend met een gezonde eetlust. Terwijl hij de inhoud van het flesje gretig wegslurpte, bestudeerde ze zijn gezichtje en lijfje, dat bij zijn geboorte al vijfenvijftig centimeter had gemeten.

Hij had niet alleen Aliks huidskleur en haarkleur geërfd, op een dag zou hij even lang worden als zijn vader. Nu ze Alik weer had gezien, zag ze pas goed hoe sprekend de baby op zijn vader leek. Het was duidelijk dat hij een afstammeling was van de Jarmans van Long Island, een schatrijke bankiersfamilie, die aan beide zijden van de oceaan grote belangen had.

De hele clan was gezegend met een knap uiterlijk, vooral Aliks moeder, een beeldschone vrouw met prachtig zwart haar, een erfenis van haar Griekse voorouders. Alik leek het meest op haar. Qua uiterlijk dan... gelukkig in geen enkel ander opzicht. Zijn lengte had hij geërfd van zijn vader, die donkerblond haar had en groene ogen, de erfenis van Engelse voorouders.

Nicky had zijn temperament echter geërfd van moeders kant. Hij leek even vrolijk en gelijkmatig van karakter als Blaires moeder. En tot dusverre hadden zijn ogen nog de kleur van regenwolken. Misschien had hij Blaires grijze ogen geërfd. Dat zou de tijd leren. Sinds Blaires overhaaste vertrek was er al een aantal malen op de deur van de camper geklopt, maar Alik had het genegeerd. Het geroffel van de regen op het dak dreef hem tot waanzin. Hij leegde een tweede glas whisky in één teug, hopend dat de alcohol hem vergetelheid zou schenken. Maar tot dusverre was die ver te zoeken. Misschien moest hij de hele fles naar binnen gieten. Misschien zou hij het bewustzijn verliezen en niet meer aan Blaire hoeven te denken.

Tot het moment dat Blaire zijn hart uit zijn lijf had gerukt, had hij amper drank aangeraakt. Goed, hij had wel eens een biertje of een glas wijn gedronken, maar daar was dan ook alles mee gezegd. Sinds een jaar hield hij echter iets sterkers achter de hand voor noodgevallen. Destijds had ze hem een nonsensverhaal op de mouw gespeld, dat hij eigenlijk toch te oud voor haar was, en daarna was ze ervandoor gegaan. Sindsdien werd hij geregeld ‘s nachts wakker en moest hij iets drinken om de pijn, die nog steeds als een mes door zijn ziel sneed, tijdelijk te vergeten.

Dit was zo’n noodgeval, al was het nog niet eens middag. Hij vervloekte haar omdat ze was opgedoken met dat onwaarschijnlijke verhaal. Juist nu hij dankzij het nieuwe project ‘s ochtends weer een reden had om uit bed te komen.

Hij smeet het lege glas door de camper. Het stuitte tegen de wand en kwam terecht op een van zijn microscopen. Zowel het glas als de lens lag aan diggelen. Het feit dat hij een kostbaar instrument had vernield, liet hem Siberisch.

Hij zag nog steeds hoe haar mond de woorden vormden. Die prachtige mond die hij in zijn dromen, die hij nu eenmaal niet onder controle had, steeds weer kuste.

‘We hebben een zoon die op de negentiende augustus geboren is. Hij is zes weken oud en hij is Nicholas Regan Jarman gedoopt.’

Had hij werkelijk een zoon die Nicky heette? Een kind dat hij had verwekt? Alik schudde zijn donkere hoofd. Zou ze werkelijk de waarheid hebben gesproken?

‘Je hebt het recht om te weten dat je vader bent geworden, vooral omdat ik over twee maanden ga trouwen met de man die hem zal grootbrengen.’

Woedend sprong hij overeind en schopte met de punt van zijn laars tegen een stapel geologische tijdschriften. Dacht Blaire nu werkelijk dat hij gek was? Dat hij in een hoekje zou kruipen en zou wegkwijnen — vanwege haar?

Haar verloofde was ongetwijfeld de man die haar zwanger had gemaakt; degene voor wie ze hem had gedumpt toen hij de stad uit was om een seminarium te geven in

Kentucky.

Nu de baby geboren was, wilde die ellendeling natuurlijk niets meer met haar te maken hebben. Waarschijnlijk had hij geweigerd haar financieel te steunen, dus had Blaire besloten een poging bij Alik te wagen. Ze had getracht hem op de mouw te spelden dat Nicky zijn kind was, in de hoop dat hij met geld over de brug zou komen.

Dat kon ze dus mooi vergeten!

Hij reikte opnieuw naar de whiskyfles, zich een weg banend door de rommel in zijn camper naar de slaapkamer. Maar de laatste woorden, die ze had gezegd, echoden nog steeds na in zijn hoofd.